Welkom op de website van Mia De Vos
Noir Desir De actuele werken van Mia De Vos zijn de vruchten van een drang om emotionele ervaringen te verwerken, te bewerken en vorm te geven – to contain them – in keramische objecten. De containers zijn de metaforische dragers van, als ’t ware, gestolde emoties die op een aanklampende en beklijvende wijze heen en weer schommelen tussen enerzijds herinneringen aan wat verloren ging: de kindertijd, en anderzijds volwassen verlangens die nimmer het gemis kunnen in- of opvullen. In die zin is het een paradoxale proeve van de pendel en pendule van de onmogelijkheid, van wat niet kan, van wat mogelijk niet mag. De materiële container vat het onhoudbare verlangen net niet. De nostalgie van gemiste kansen vloeit uit de kwetsuren. De emotionele ervaringen raken meerdere aspecten van een heel persoonlijke leefwereld en krijgen vorm in tastbare, be-leefde materiële vormen met een grote sensualiteit. Dat tactiele, die tast-zinnige beleving, wordt al te vaak veronachtzaamd: een eerste gemiste kans. Het sensuele raakt ook aan het thema man versus vrouw, de seksualiteit, de dualiteit: de paradox van de tweede gemiste kans en het niet beteugelbare verlangen. De containers nodigen, net als huid, uit tot strelen. Maar het begrip en de duiding van de ervaringen ontsnappen. Proces Elk werk is uniek. Het beleeft zich uit een uniek en niet-omkaderd vertrekpunt, zonder schets. Het realiseert zich uit een idee, een emotie, een ervaring die de creatieve wellust prikkelt en opstuwt tot een nieuw, een gesublimeerd verlangen dat gaandeweg vorm neemt en krijgt. De vorm slaagt er, misschien, net, eventjes, in om het gemis af te dekken. Niet elke pot heeft zijn dekseltje. Eens de creatieve arbeid begonnen, denken de handen mee en denkt het lijf zich in en met de klei een verlangd verlengstuk. Invloed De vormen en kleuren appelleren aan een reis naar Zuid-Afrika en, achteraf, een onderdompeling in de geschreven geschiedenis en beschreven culturen van dat land. De tentoongestelde creaties markeren pistes van het verdwalen tussen verschillende tradities. Techniek Een poging om de paradox te breken? Een claim om de verschillen samen te houden? Ziedaar het gebruik van meerdere technieken: duimpotten, opbouwwerk, draai- en gietwerk. Zelfs de klei, de papierklei, het porselein, liggen niet zomaar voor het rapen; ze worden samengesteld. Hun oppervlakken worden vervolgens al dan niet geglazuurd of bewerkt met oxides, engobes, terra sigillatta,... Het bakproces is meestal oxiderend, bij temperaturen tussen 850° en 1280° C.
|